Tessel, m'n eiland...

Een jaar geleden hebben wij gehoor gegeven aan de roep van onze wortels
hier op Texel, Arjan is geboren en getogen in Oudeschild, ik in Oosterend.
Onze twee zoons Rui (4) en Mas (2) zijn geboren in Alkmaar, en vooral na
de geboorte van Mas begon het al snel flink te kriebelen om terug te keren
naar het eiland. Uiteraard bezochten we het nog vaak, alle opa's, oma's en
een aantal vrienden wonen er, dus echt 'los' waren we nooit gekomen. Maar
de doorslag is toch dat je je kinderen de vrijheid van je eigen jeugd
gunt, volgens mij komt dit wel vaker voor bij ex-Texelaars die kroost
krijgen. Nu we weer terug op honk zijn, kan ik me bijna niet meer
voorstellen dat we in Alkmaar zouden zijn gebleven: beide jongens
scharrelen er lustig op los (onze achtertuin grenst aan het muzieklandje
van Oosterend) met de bulk buurkinderen die de buurt hier rijk is en wij
genieten elk weekend van de diversiteit aan natuur hier.

Nieuwe hobby

Begin september 2009 genoot ik van de barbecue waar alle vrijwilligers van
Sommeltjespop samen waren gekomen. Mijn partner, Arjan Hemelrijk, ontfermt
zich al jaren over de website en andere ontwerpklusjes voor het festival,
vandaar dat we uitgenodigd waren. Op weg naar buiten sprak ik nog even
Aart Slegh, die mij toevertrouwde dat hij helaas uit de organisatie zou
stappen en dat ze op zoek moesten naar iemand die zich met het werven van
de sponsors bezig zou gaan houden. Arjan merkte op: "zou echt iets zijn
voor jou, Lon", en we stapten het avondzonnetje in, op weg naar huis.
Thuis gekomen dacht ik er over na: na ruim 3 jaar alleen maar moederen en
werken leek het me een goed idee om mijn horizon weer eens wat te
verbreden met een andere activiteit, en wat zou een coolere hobby zijn dan
zo'n gaaf festival te helpen organiseren?

Lonneke Legierse

De volgende blogger in de serie De week van... is Lonneke Legierse, betrokken bij de organisatie van Sommeltjespop.

Verkikkerd

Het is voor mij eigenlijk heel gek om hier te zitten. Mijn kacheltje staat aan en ik heb de voorhang van de tweede slaapcabine dichtgedaan. De warmte hoeft daar toch niet te zijn. Het begint al aardig donker te worden en hoewel dat natuurlijk heel normaal is, voelt hij voor mij nogal vreemd om hier zonder mijn familie te zijn. Elke keer als ik mijn trouwe De Waard betreed, verwacht ik iemand van het gezin Kooger in de tent.

Vanuit de Albatros