Vanaf maandag loop ik al stage bij de Texelse Courant. Zo heb ik in die dagen van alles beleefd zo mocht ik een verslag maken over mijn ervaringen bij Texel’94 B2, en heb ik op dinsdag een interview meegemaakt in de Cocksdorp en moest ik van één van die interview een verslag proberen te maken.
(meer)Het jubileumjaar begint nu ook in de groepen te lopen. Waren er al verschillende activiteiten ter voorbereiding gedaan, je merkt nu dat de school aan alle kanten begint te bruisen. Het thema Vroeger en nu leent zich daar natuurlijk ook wel voor. Veel oude spullen die de school in worden gedragen, oudere mensen die een verhaal over vroeger komen vertellen. Oude taal- en rekenlesjes worden gemaakt, filmpjes van vroeger worden vertoond en bijna iedere groep is al een keer op excursie geweest. De oudheidskamer, een excursie naar de bunkers, alles wat maar naar historie riekt wordt bezocht. En ook nu is de betrokkenheid van veel mensen weer geweldig om te zien. En, eerlijk is eerlijk, het is natuurlijk wel erg leuk om te zien dat de kinderen hier zo'n plezier aan beleven, uiteindelijk doe je het hier voor!
Tussendoor wordt er in groep 8 nog een gezonde maaltijd geserveerd. Een initiatief van supermarkten om het gezonde eten onder de aandacht te brengen. Dergelijke projecten houden zich over het algemeen niet aan jubilea als het onze. Albert Heijn heeft hiervoor een tweetal kratten met allerlei etenswaren gebracht, die door een paar moeders en een multifunctionele hulpoma professioneel worden uitgeserveerd. De sfeer in groep 8 is prima: er wordt lekker gegeten, iedereen proeft van het eten en bijna alles gaat op. Het blijkt dat een zelfgemaakt broodje gezond toch wel heel erg lekker is, "Dat moeten we vaker doen mees..."!
De jubileumboeken blijken een succes te zijn. Bijna iedereen is enthousiast over zowel de vormgeving als de inhoud, al is er uiteraard altijd wel iets dat beter had gekund. We zien dat de ouders voor hun kinderen en voor henzelf ook graag een exemplaar willen reserveren. En, zeg ik dan als trots redactielid, geef ze eens ongelijk...
Rikus Kloosterhuis, de man die de CD's heeft geproduceerd, komt nog even langs met een DVD. Hierop heeft hij "The making of..."gezet, waarbij het proces van het opnemen van een CD staat. Ook die kan weer worden getoond tijdens de reunie.
Als de kinderen 's middags om 15.00 uur naar huis zijn, begint het bij veel collega's te kriebelen voor de aanstaande reunie van zaterdag. De vier klassen die straks als tentoonstellingsruimte worden ingezet, worden al ontruimd, posters worden van de muren gehaald en veel meubilair wordt al verschoven.
Op de achtergrond is een deel van de reuniegroep nog bezig om de laatste inschrijvingen te administreren. De teller staat al op 1600! Enveloppen worden geschreven, er volgt uitleg over het gastheerschap van de collega's voor de reunisten en de laatste instructies voor de gezinsviering worden gegeven. Je merkt op dit soort momenten de saamhorigheid binnen een team, waarbij iedereen zijn of haar steentje op de een of andere manier bijdraagt.
De bodywarmers komen binnen: in tegenstelling tot de vorige lading zijn deze wel mooi bedrukt, wat de herkenbaarheid van de organisatie moet vergroten tijdens de reunie. Gelukkig zijn ze op tijd gebracht...
Edith en Marga zijn intussen al een paar uur in de weer met allerlei bloemstukken. In een razend tempo worden vazen gevuld met allerlei tulpen en andere bloemen (tulpen en rozen herken ik nog wel, de rest meestal niet...), die weer geschonken zijn door twee bloemenkwekende gezinnen. Fantastisch!
De dag eindigt voor mij met ouders die een orienterend gesprek willen hebben, om te zien of onze school de juiste plek is voor hun kind. Ook dat werk gaat door, wat uiteindelijk dit werk zo enorm facinerend maakt. Een prachtige baan, dat onderwijs!
De volgende blogger in de serie De week van... is de onlangs 16 geworden OSG-scholier Adriaan van Liere, die twee weken stage loopt bij de redactie van de Texelse Courant.
Voor de kippenliefhebbers onder ons: de vier nieuwe kuikens doen het uitstekend. Samen met Pollo, de witte moederkloek, hebben ze een prima plekje gevonden in de kraamkamer naast het kippenhok. De kleintjes zitten niet alleen onder de veren, maar gaan inmiddels ook zelf op pad naar voedsel. Zelfs zonder enige vorm van onderwijs doen de kuikens wat er van hen verwacht wordt: krabbelen met de pootjes, kontje naar achter en een stapje achteruit, om te zien of er een lekker hapje aan de oppervlakte tevoorschijn is gekomen. Noem het instinct, genetisch bepaald, een wonder, feit is dat het een fascinerend gezicht blijft!
Maar goed, over tot de orde van de dag, om te beginnen met gisteren. In de Texelse Courant werd de Jozefschool behoorlijk in het zonnetje gezet, met een prachtige foto van 3 oudleerlingen voorop, een impressie van de inhoud het jubileumboek en een verslag van de receptie wat meer naar achteren in de krant. Erg leuk om te lezen, waarbij ik hoop dat vooral de reunisten zichzelf kunnen herkennen in de verhalen.
De dag op school begint met de voorbereidingen voor de gezinsviering van aanstaande zondag. Samen met Henny Hin en Hammie Schrama hebben we een opzet gemaakt, die nu verder uitgewerkt wordt. Ook dit begint nu aardig te lopen, het boekje is al klaar, de versieringen worden bij elkaar gezocht. In de tussentijd vraagt een collega wat we na de tentoonstelling doen met alle tientallen foto's die zijn opgehangen: geven we die weg of willen we ze bewaren? We besluiten om de foto's te verdelen onder de liefhebbers . Alles bewaren kan niet en zo doen we de liefhebbers toch nog een pleziertje. Tussendoor verschijnt een fotograaf van Texel dit weekend, die een foto wil hebben voor een interview in het blad. Gisteren een leuk gesprek gehad met Niels Witte, die ook zijn oma heeft geinterviewd voor het jubileumboek. Na wat kleine correcties kan dit ook van de lijst worden gehaald.
Tegen twaalven gaat het richting de boot: twee collega's hebben de opleiding tot Cultuurcoördinator afgemaakt en presenteren hun eindwerkstuk in Alkmaar. Ze hebben een prachtige promotiefilm over Texel gemonteerd, waarbij ze treffend vele culturele aspecten van het eiland hebben verwerkt. Kan in feite zo op de Teso als promotiefilm worden vertoond... Naast de film hebben ze ook een beleidsstuk geschreven, waarin de samenhang tussen onderwijs en cultuur wordt beschreven. Onze doelen zijn om zaken als dans, toneel, muziek, theater, schilderen etc. meer te integreren in het reguliere onderwijs. Niet als los onderdeel erbij, maar geintegreerd in het lesaanbod. Uiteindelijk hopen we dit cultuuronderwijs op heel Texel te kunnen inzetten, met alle scholen en aanbieders van sport en cultuur hierbij betrokken. Na een borrel met alle geslaagden halen we ruim de boot van half zeven.
Thuisgekomen blijkt dat er ook in de catering wat puntjes op de i gezet moeten worden. Het smeren van broodjes voor ruim 1600 reunisten (het aantal blijft stijgen..) vraagt naast de inzet van Ruud Boom en zijn medewerkers ook de inzet van veel vrijwilligers. Helaas hebben zich enkele hiervan afgemeld, zodat er toch weer nieuwe mensen moeten worden gezocht. Na wat heen en weer gebel en wat schuiven in de personele bezetting, is alles weer voor even opgelost.
Ik besluit de dag met een blik op het weerbericht voor zaterdag: volop zon, niet teveel wind en een temperatuur van 17 a 18 graden. Wat wil je nog meer! Nu maar hopen dat de "bodywarmers", bestemd om aan de reunisten zichtbaar te maken wie er in de organisatie zit, niet al te warm zijn...
Vandaag staat de hele dag in het teken van een studiedag, rondom Passend Onderwijs dit keer. Als directeur van een basisschool ben je regelmatig de deur uit om je bij te scholen of om overleg te voeren over allerlei schoolse zaken. Vandaag dus over de zorg voor leerlingen.
Passend Onderwijs gaat over het bieden van de juiste onderwijsplek aan ieder kind. Wanneer een ouder zijn of haar kind aanmeldt op een basisschool, dan wordt de school verplicht om dit kind een plek aan te bieden, ongeacht de zorg die het kind nodig heeft. Normaal geproken is het geen punt om een kind aan te melden, veel kinderen hebben geen problemen als ze naar school gaan. Anders wordt het als jouw kind extra zorg nodig heeft, zoals bijvoorbeeld bij ADHD of dyslexie. Op basis van de behoeften van het kind wordt dan gekeken welke school het beste onderwijs kan bieden. Die plek kan de school van aanmelding zijn, maar ook een andere school in de omgeving.
Om nu te bepalen welke school wat kan bieden, moeten alle scholen een zogenaamd onderwijsprofiel opstellen. In dat profiel staat beschreven wat de school aan specifieke hulp kan bieden. Het is de bedoeling dat er in de regio een totaalaanbod komt van onderwijs, waarin alle kinderen met welk probleem dan ook een plekje kunnen vinden. Dit laatste vraagt uiteraard veel afstemming: wat de ene school niet kan, zal een andere school moeten opvangen.
Vandaag bespreken we dus wat de Jozefschool aan speciale zorg kan bieden. Samen met Mariken, onze Intern Begeleider die de leerlingen zorg op school ergelt, vertrekken we op de motor naar Den Helder. Op de boot treffen we Edith en Evelien, twee collega's, van de Jozefschool, die samen naar Alkmaar gaan om daar een andere cursus te volgen. Zij gaan het hebben over de school als professionele lerende gemeenschap...
Aangekomen in de Kampanje treffen we veel andere directeuren en Intern Begeleiders aan. We gaan in gesprek over wat we als school aan kunnen en wat niet. Er volgen discussies, gesprekken in groepjes, terugkoppelingen van de begeleiders, tussendoor is er een lunch, maar aan het einde van de dag wordt het ei gelegd. Ons bestuur heeft samen met ons een basisprofiel opgesteld, waaraan alle scholen van het bestuur moeten gaan voldoen. Dyslexie, hoogbegaafdheid, ADHD, reken- en taalproblemen, gedragsproblemen, faalangst, van dit alles wordt verwacht dat we hiermee als school uit de voeten kunnen, mits deze zaken niet te complex van aard zijn. Een mooie uitdaging dus voor de komende jaren!
Na de afsluiting ga ik nog even langs school om te zien of er nog schokkende zaken zijn gebeurd die dag. Alles blijkt redelijk rustig, wat mail, wat post en wat gele briefjes. Vanavond maar even terug om de lopende zaken af te ronden...
Nog een paar dagen te gaan en dan is de grote dag: de reunie van de Jozefschool. Meer dan 1500 personen zullen die dag de school komen bezoeken. Een unieke gebeurtenis, die veel van ons vraagt.
Gelukkig is er Tineke Bakker, die samen met haar ploeg van 6 enthousiaste vrijwilligers Ineke Zijm, Ineke Kuipers, Marga Wiering, Hank Witte, Bertha Bernard en Madelon Schraag deze klus op zich heeft genomen. Voor veel Texelaars is het organiseren van grote feesten en partijen gesneden koek, maar voor ons komt zoiets toch maar eens in de pakweg 100 jaar voor...
Al meer dan een jaar geleden heeft Tineke met haar ploeg een plan de campagne opgesteld. En voor degenen die Tineke kennen: dit gaat met een militaire preciesie die ongekend is. Strak in de vergaderingen, strak in de besluiten en vooral: een zeer strak tijdschema. Deze reunieploeg is goud waard.
Het begon met het zoeken van de namen van de oud-leerlingen en leerkrachten. Lijsten werden nagezocht, contacten werden gelegd, vele tientallen telefoontjes werden gepleegd. Uiteindelijk bleken nagenoeg alle ruim 3000 ! leerlingen gevonden te zijn. Per groep werden contactpersonen gezocht, die vervolgens aanspreekpunt werden van de reuniegroep. "He, hallo, ken je me nog? Kom jij ook naar de reunie? Bijna iedereen komt, alleen jij stond nog niet op de lijst..." Met deze en andere bewoordingen werden de twijfelende reunisten overgehaald om te komen.
Ook de oudleerkrachten werden benaderd, waarbij niet altijd meer duidelijke was wanneer iemand had gewerkt. Maar, ook nu bleek de reuniegroep volhardend in haar streven om de onderste leerkracht boven te krijgen...
Nadat de namenlijsten waren samengesteld, kon iedereen zich gaan inschrijven. Na een wat aarzelend begin in september 2009, bleek dat rond januari al ruim 1000 oud-leerlingen zich hadden ingeschreven, tot de 1500 van dit moment. Een fantastisch aantal!
Een andere grote klus was om te bedenken hoe de reuniedag er feitelijk uit zou moeten zien. Als er 1500 man / vrouw in de school zouden moeten, dan kun je er op wachten dat de rijen voor het toilet vrij lang zouden worden. Het moet in drieën dus. Voor ieder dagdeel een eigen programma, met tijd voor de binnenkomst, met een bon voor het jubileumboek, een plattegrond en een programma voor de dag, ruimte voor een foto met de groep, tijd voor een gezamenlijk moment in de kerk... Voeg daarbij nog wat algemene zaken als het regelen van het verkeer, het regelen van tenten, banken en stoelen, is er uiteraard aandacht voor de veiligheid en niet te vergeten: ook de inwendige mens verdient op zo'n dag aandacht.
U begrijpt dat dit een enorme klus is, die door enorm veel vrijwilligers wordt opgepakt. Ook de Texelse bedrijven dragen hun steentje bij: naast sponsoring wordt er op allerlei manieren meegedacht en meegewerkt om ons jubileum tot een groot succes te maken.
En, hoewel ik het hiervoor alleen over de reuniegroep had, het gaat dan niet alleen om de reunie zelf, maar ook om de gezinsviering, het samenstellen en produceren van de CD en het boek, het uitzoeken en printen van de vele honderden foto's, het invullen van de feestweek voor de kinderen en ga zo maar door.
O ja, ik vergeet nog iets: in de tussentijd moeten al mijn collega's overdag nog gewoon aan het werk, lesgeven, met alles wat daar verder nog bij komt kijken...
De essentie van het verhaal zal duidelijk zijn: geen feest zonder inspanningen van zeer veel mensen, die soms op de voorgrond, maar meestal op de achtergrond, keihard werken om het anderen naar hun zin te maken. Iets waar ik zeer veel respect voor heb en mijn petje diep voor afneem.