Zondag 15 November 2009 om 20:53
Met mijn dochters Simone en Maria ben ik naar de tentoonstelling "In nieuw perspectief" in het Haags gemeentemuseum geweest. Het door Berlage ontworpen gebouw is van zeldzame architectonische schoonheid. Berlage vond dit laatste werk zelf ook zijn beste. Berlage behoort samen met Dudok en Rietveld tot mijn favouriete Nederlandse architecten. Ik kan echt urenlang genieten van de schoonheid van de door hen ontworpen gebouwen. Het gemeentemuseum in Den Haag was het bezoek dus dubbel waard, want we kwamen vooral voor de tentoonstelling over Cézanne, Picasso en Mondriaan. Heel mooi is in de tentoonstelling de ontwikkeling te zien vanuit het impressionisme avn Cézanne, via het kubisme van Picasso naar de abstractie van Mondriaan. Als je dit een beetje probeert te begrijpen krijg je meer waardering voor de kunstwerken. Het is toch iets meer dan een doek met lijntjes en vlakjes. Het meest bekende werk van Mondriaan is waarschijnlijk de Victory Boogie Woogie. Destijds voor 82 miljoen gulden aangekocht door de Nederlandsche Bank als geschenk bij de afschaffing van de gulden. Mondriaan heeft het werk niet meer af kunnen maken, de plakjes schildertape zitten nog vast op het doek. Eigenlijk maakt dit het werk, dat verwijst naar het dynamische leven in New York, alleen maar interessanter.
Het kijken naar en begrijpen van moderne kunst is erg boeiend. Het leert je om op een andere manier naar de wereld te kijken en geeft je nieuwe inzichten. We leven in een dynamische tijd waarin veel verandert. Om maar dicht bij huis te blijven: nog nooit waren de veranderingen voor woningcorporaties zo groot en snel als tegenwoordig. Vooral door kabinetsmaatregelen komt er een einde aan de sociale huursector zoals deze in ruim 100 jaar is opgebouwd. Dit betekent dat we op een andere manier moeten leren kijken naar sociale huisvesting. Als we onze 'heilige huisjes' verlaten gaan we hopelijk een nieuw perspectief ontdekken, net als Cézanne, Picasso en Mondriaan.
Zaterdag 14 November 2009 om 22:01
Elke week schrijf ik 1 A-viertje met korte berichten voor de medewerkers, commissarissen, bestuurders van bewonersverenigingen en gemeentebestuurders, de zogenaamde Woontijding. De berichten worden goed gelezen, dus ik doe het niet voor niets. Bovendien is het een efficiente methode om iedereen te informeren. Vaak is het zaterdag voordat ik hier aan toekom. Deze week heb ik aandacht besteed aan onder andere de woningverkopen, project De Volmolen waar we nu alle woningen hebben verhuurd en verkocht, de renovatie van De '99 en het jubileum van Blied. Deze prachtige woonvoorziening bestaat alweer 5 jaar. Van de bewoners kreeg ik een mooi kaartje met de tekst:
In 2004 begonnen aan een nieuwe toekomst, mede door uw bijdrage mogelijk gemaakt. In een nieuw huis wat inmiddels een “thuis” is. Met zes mensen veel plezier en geborgenheid. Wij willen u alsnog bedanken en laten weten dat het heel goed gaat, ook namens de leiding en onze ouders. Roos, Mark, Lissa, Herbert, Petra, Mark.
Op zaterdagochtend ben ik meestal als eerste op, ik ben niet zo'n uitslaper. Eerst nog even een paar dringende mailtjes gestuurd, dat geeft wat rust in het hoofd. Daarna uitgebreid de krant lezen, altijd een heerlijke activiteit op zaterdagochtend. Om 11 uur ben ik met Trudie naar de golfbaan gegaan. Na twee maanden eindelijk weer eens een les genomen en gespeeld. De les werd gegeven door golfpro Andy Balsing. Hij heeft me vandaag een goeie instructie gegeven, waarvan ik weer veel plezier kan hebben tijdens het spel. Met het golfen raken we nooit uitgeleerd, telkens kan Andy ons opnieuw dezelfde dingen uitleggen en leren. Andy is ook caddy van Wil Besseling, een getalenteerde profspeler die met de Europese tour meespeelt. Dit jaar was Wil niet zo succesvol, maar als Andy de juiste stokken leert aan te geven zal het snel beter gaan. Lijkt me leuk om een keer een weblog te lezen tijdens een toernooiweek. Na de golfles heb ik met Trudie 9 holes gespeeld. Daar doe je een kleine 2 uur over. Lekker buiten, het was droog en het zonnetje scheen geregeld. De wind was stevig en dat maakt de baan telkens weer anders. Golfen is heel ontspannend. Zodra je de eerste bal hebt geslagen ben je verder alles vergeten. Je denkt alleen nog maar aan hoe je dat balletje in zo weinig mogelijk slagen in dat gaatje op de green kunt krijgen. Dat ging best goed vandaag. We hebben het voorrecht om op Texel een prachtige golfbaan te hebben. Door de aanleg van de baan is een fraai natuurgebied ontstaan. Het is echt genieten om daar te mogen lopen. Als over een paar jaar de baan is uitgebreid tot 18 holes gaat dit een van de mooiste banen van Nederland worden. En verder is het altijd gezellig, een gemoedelijke sfeer waar een gewone jongen zoals ik zich thuis voelt. Vandaag werden we verwelkomd door manager Reinier de Graaf die over een paar weken zijn functie neerlegt. Zijn opvolger Wil Homan was er vanmiddag ook. Dankzij Wil heb ik er vertrouwen in dat die bijzondere gemoedelijkheid van onze baan en club ook in de toekomst blijft bestaan.
Zaterdag is mijn vaste kookdag. Soms kook ik vaker, maar zaterdag is het vaste prik. Vooraf moet ik meestal inkopen doen om alle ingredienten te verzamelen. Ik vind veel dingen leuk, en koken is daar 1 van. Vandaag werd het een bamimaaltijd met saté, gerechten die ik snel gereed heb en dat kwam vandaag goed uit. Bovendien smaakt het uitstekend, al zeg ik het zelf. Trudie, Simone en haar vriend Matthijs hebben meegegeten. Na het eten hebben we een spelletje Kolonisten gedaan. Matthijs won. Nu nog wat vakliteratuur doorlezen en aan het eind van de avond nog even genieten van een glas wijn en een boek. Ik lees veel. Momenteel lees ik opnieuw "De reis van de lege flessen" van Kader Abdollah, één van mijn favouriete schrijvers. Het boek gaat eigenlijk over de Woontijdingen van Abdollah, over de woonervaringen van een vluchteling in Nederland. Erg grappig en leerzaam om door de ogen van iemand met een andere culturele achtergrond naar onze Hollandse gewoonten te kijken. Ik vind persoonlijk die invloeden van andere culturen in onze samenleving zeer verrijkend.
Vrijdag 13 November 2009 om 21:46
Donderdagmiddag hebben we met de onthulling van een groot bouwbord met de tekst "Woontij werkt aan woonwensen" het officiele startsein gegeven van het renovatieproject van De '99. De aanwezige bewoners waren enthousiast over de keuzemogelijkheden die fraai te zien zijn in de modelwoning. Ik vind het zelf in werkelijkheid ook mooier dan ik vooraf vanaf de bouwtekening had ingeschat. Het woongenot zal ongetwijfeld toenemen, en daar doen we het voor. Verrast was ik tijdens de borrel door de TC-journalist die mij vroeg om een weblog bij te houden. Ik had begrepen dat dat meestal gekoppeld werd aan bijzondere gebeurtenissen en evenementen. De komende week is daarvan bij mij geen sprake, dus de lezers kunnen slechts deelgenoot worden van een gewone werkweek van een corporatiedirecteur. Sinds 1996 heb ik deze functie op Texel. Onze stichting heet Woontij. Onze activiteiten vinden voor tweederde op Texel plaats en eenderde in Den Helder.
Nog even kort voorstellen: mijn naam is Jan van Andel, 49 jaar, getrouwd met Trudie en vader van 4 kinderen (Maria, Joost, Ellen en Simone). Maria woont in Rotterdam, Joost en Ellen in Amsterdam en alleen Simone woont nog thuis, voor het laatste (school)jaar.
Gisteravond heb ik met vrienden gebiljart. Hoewel ik er nog niet veel van kan, vind ik het leuk om te doen en is het telkens weer erg gezellig. En zo werd het 2 uur toen ik vannacht mijn bed vond. Vanochtend viel het dus niet mee toen om 5.30 uur mijn wekker afging. Om 7 uur ben ik met de boot naar Den Helder vertrokken waar ik vanochtend een bespreking had over een nieuwbouwproject. Vrijdagmiddag is mijn vrije middag, maar vaak schiet dat erbij in omdat er regelmatig bijeenkomsten zijn waar ik bij moet of wil zijn. Dat vind ik trouwens niet erg, want elke dag heb ik veel plezier in mijn werk. Ik voel me echt bevoorrecht met een leuke baan en het wonen en leven op een fantastisch eiland. Ik moet het ook wel leuk vinden, want Trudie wil het liefst op Texel blijven wonen. Zij had deze week een feestje omdat ze 12,5 jaar werkzaam is bij De Krim. Als nevenfunctie ben ik directeur van Pharos. Samen met Sasscha Baggerman heb ik aan de wieg van Pharos gestaan, dus ben ik best trots op deze club van enthousiaste mensen die goede dingen doen voor het welzijn van de Texelaars. Ik maak me wel zorgen over de bezuinigingen die de gemeente Texel zal moeten doorvoeren. Deze zullen Pharos mogelijk ook treffen. Ik hoop dat de gemeenteraad verstandige afwegingen maakt. Vanmiddag zou het vernieuwde skatepark in Den Burg worden geopend, maar omdat het park nog niet gebruiksklaar is hebben we besloten om de officiele opening uit te stellen. Je kunt niet voorzichtig genoeg zijn op vrijdag de dertiende. Ik had hierdoor opeens tijd om na 2 maanden weer eens deel te nemen aan de herenmiddag van de golfclub. Maar de buienradar voorspelde niet veel goeds. Dus uiteindelijk werd het een middagje thuis, mijn emails afhandelen, pot thee, muziek van Bob Dylan en nog even met mijn moeder gebeld. Zij woont in Dronten, wordt binnenkort 83 en is een maand geleden weduwe geworden. Na jarenlang mantelzorger te zijn geweest voor mijn vader komt ze eindelijk weer aan zichzelf toe. Hoewel het gemis groot is, pakt ze de draad van haar leven weer enthousiast op. Ik ben best trots op haar en hoop dat ze heel oud wordt, een jaartje of negenennegentig..................
Vrijdag 13 November 2009 om 10:27
De volgende blogger in de serie De week van... is Jan van Andel, directeur van de stichting Woontij, van Pharos en voorzitter van de VVV.
Donderdag 12 November 2009 om 23:17
donderdag 12 november 2009
(meer)